money

We created money

But why does it feel like it created us

That with a certain amount it turns us into monsters

Or slaves of prostitution

That a life can take another life with a point of a finger

And in a blink of an eye

 

We own money

But why does it feel like it owns us

Spending our lives chasing buses that takes us

To cities that cater everything

While faking

That happiness is found on things

Material

But ephemeral is what it will be

Because it is greed

Not happiness

It is lust not love

And it is gluttony not contentment

 

You see money does not make the world go round

It is not the root of all evil

It is men

Hungry men

Whose appetite go stronger every time his pocket deepens

And those who have less are not the least fortunate

For they experience happiness through contentment by having something to eat for a day

While the rich have gone to buffets filling their mouths but still feeling empty until the end their days

 

Advertisements

nay

Nay, naalala mo pa ba?

Kung paano tayo nag lalaro sa ilalim ng kumot

Habang nag kikilitian noong ako ay bata pa?

 

Noong ang mga pangarap ko pa lang,

Ay ang makita ka sa pag gising sa umaga.

 

Mayakap sa pag dating ng gabi,

O di kaya naman ay ang sumiksik sa iyong kili-kili

Para makatulog sa tanghali.

 

Naalala mo ba yung mga kwento mo,

Na paulit-ulit kong pinapakwento?

Yung miryenda na walang sablay mong hinahanda

Pag dating ng alas kwatro.

 

Naalala mo ba nay?

 

Kasi ako ngayon ko lang ulit sila naalala.

Ngayon na naisip kong nagmadali pala ako na tumadanda,

Na nag madali pala ako sa buhay na dapat hinay-hinay lang

 

Kaya patawad nay.

Kung dahan-dahang nabwasan yung kwento ko sayo,

Sa tuwing tinatanong mo kung anong nangyari sa maghapon ko.

 

Kung kahit kailan hindi man lang kita natanong,

Kung anong nangyari buong linggo mo

Sa tuwing uuwi akon mula sa isang linggong pagtatrabaho.

Kung akala ko namimiss mo lang ako tuwing akinse o katapusan.

 

Nay nagkamali ako.

Kasi araw araw pala.

Pero sa ibang paraan na hindi ginagamitan ng salitang “anak miss kita”

 

Kasi itinatago mo sila sa mga pag-aalala na,

“anak wag kang masyado mag papagabi”

“anong gusto mong ulam pag uwi mo, ipagluluto kita”

“umuwi ka naman kahit isang beses lang sa isang buwan kasi hinahanap ka na ng mga kapatid mo”

 

Pero nay alam mo

Kung tatanungin ako ng Diyos kung anong pinaka gusto kong araw sa buhay ko,

Sasabihin ko sa kanya na,

Gusto ko yung pinaka unang alaala na meron ako.

Na unang beses ko palang nakikita yung lahat pero parang alam ko na agad,

Na kung nasaan man ako eto yung tahanan ko.

 

Naglakad ako palabas noon ng kwarto

Basa ang likod mula sa pawis ng pag tulog

Lumabas sa bahay at nakita kita na naglalaba

 

Tumigil ka sandali at ngumiti,

Tumayo lumapit saakin,

Kinarga at sinabing

“anak gising ka na pala”

 

At kahit parang unang beses palang kitang nakita,

Niyakap kita at muling pinikit ang aking mga mata.

 

malamig ka pa

malamig ka pa sa pasko
malamig ka pa sa kape na naiwanan ng isang oras sa Baguio
malamig ka pa sa dulo ng ilong ng aso
malamig ka pa sa puwit ng baso

malamig ka pa sa poso sa labas ng bahay niyo
malamig ka pa sa nitso
malamig ka pa sa tiles na inaapakan ko
malamig ka pa sa ilalim ng unan mo

at higit sa lahat di ako masayang tinatawag kang cool ng maraming tao
dahil iba yung pumapasok sa isip ko

kasi tangina naman
ano ka ba naman
kulang nalang isulat ko sa noo kong mahal kita
pero di mo parin ako nararamdaman

matapos lahat ng ginawa ko
di naman sa nag bibilangan tayo
pero ano ka ba naman?
kulang pa ba?

Di ka na nga nag bayad sinuklian pa kita
Di ka na nga pinagpawisan may ice tea ka pa
Di ka na nga napagod minasahe pa kita
At higit sa lahat
Bago mo pa itanong kung mahal ba kita
Ngayon palang sasagutin ko na,
Oo mahal kita
At masyadong mainit ang mga salitang ito
Para sukuan ko ang lamig ng pagkamanhid mo

the ocean

If you’d ask me how I fell in love with you

I’d probably answer

 

It’s the same as how this story goes

 

I was nine and was told

not to go far

but I did

my stubbornness

is my weakness I guess

I swam so far away from the shore

where the waves are so strong

That my floaters ditched me

And left me alone

The last thing I remember was shouting for help

Then I woke up with a salty taste in my mouth

Sands on my cheeks

While staring at the person who just saved my life

 

She resuscitated me

 

And if you’re thinking that in the story

you’re the same as the person who saved me

 

You’re wrong

 

You are the ocean that drowned me

A glance at you literally took my breath away

And it did not satisfy you

For you took my floaters too

You drag me in another world

where there’s only me and you

 

and baby

 

I swear I do not need saving

My life is yours to take

Drown me every night and day

 

For you are my ocean

You are my love

Bilog ang mundo

Bilog ang mundo

At naniniwala ako na kung saan ka man makarating

iikot at iikot ka
at mag aantay ako
sa yong pag dating

Sa ayaw at sa ayaw mo

Dahil kagaya ng pagkakamali ng tao sa pag aakala na patag ang mundo

Umaasa ako na isang araw maiisip mo din na nagkamali ka sa desisyon na iwan ako

Kaya mahal mag hihintay

At mag hihintay

At mag hinhintay ako.